Çocuğun beyni sürekli olarak çevreyi tarar ve “Kim güçlü, kim beni dünyadaki gerçek tehlikelerden koruyabilir?” sorusuna cevap arar. Karşısında kendi sınırlarını bile savunamayan bir figür gördüğünde, onu bilinçaltında “zayıf ve yetersiz” olarak etiketler. Ebeveyn çocuğuyla muazzam bir sevgi bağı kurduğunu düşünürken, aslında çocuğun gözünde; parmağında oynatabildiği aciz bir figüre dönüşebilir.